 |
JASNOTA BIAŁA Lamium album |
Jasnota jest byliną na pierwszy rzut oka przypominającą pokrzywę, lecz nie parzy. Stąd zapewne wzięła się jej druga nazwa - głucha pokrzywa.
Łodygi rośliny, ostro kanciaste, wyrastają do wysokości ponad 50 cm. Liście są jajowato-sercowate, o brzegach wyraźnie ząbkowanych. Kwiaty ma jasnota dwuwargowe, kremowo-bałe, długości około 2 cm. Na łodygach są osadzone w okółkach, piętrami. Kwitną od wiosny do jesieni.
Jasnotą można spotkać prawie wszędzie - na nizinach i w niższych partiach górskich. Trzyma się zarośli, zaniedbanych parków i ogrodów, przydroży, brzegów łąk i pastwisk, lubi glebę dość żyzną i zasobną w azot. Jeśli nie zachwaszcza bezpośrednio roślin uprawnych, nie trzeba jej tępić, jest, bowiem rośliną miododajną. Znana była już w XV wieku. Wspominają o niej Dioskorides, Lonicer i Matthiolus. Wykorzystywano nie tylko jej właściwości lecznicze, ale i barwiące - z ziela otrzymywano barwnik żółty. Do celów leczniczych służą głównie kwiaty. Suszy się je w temperaturze nie przekraczającej 30st C.
POŻYTEK DLA ZDROWIA
Kwiat jasnoty zmniejsza obfite i długotrwałe krwawienia miesiączkowe, "czyści krew" usuwając z organizmu szkodliwe produkty metabolizmu, i łagodzi stany zapalne śluzówek górnych dróg oddechowych. Przy obfitych miesiączkach (jeżeli ginekolog uzna za celowe stosowanie jasnoty) należy pić odwar z 2 łyżek kwiatów na 2 szklanki wody 3 razy dziennie w równych porcjach.
Taki sam odwar może być stosowany do higieny osobistej kobiety.
Dla "odtrucia organizmu", przy chorobach skóry, gośćcu, po długiej terapii antybiotykami wskazany jest odwar z mieszanki ziół: jasnoty białej, kłączy perzu, liści brzozy i pokrzywy oraz ziela fiołka trójbarwnego, połączonych w jednakowych ilościach. Jedną łyżkę mieszanki na 1 szklankę wody ogrzewać 30 minut, nie dopuszczając do wrzenia, następnie przecedzić, pozostałość przepłukać gorącą wodą i połączyć z odwarem tak, aby uzyskać ilość wystarczającą do picia po 1 szklanki 3 razy dziennie. Płyn można posłodzić, bo nie jest najsmaczniejszy.
Created by: Michał Klimorowski